26 Aralık 2008 Cuma

Uzun süredir yapmak istediğim birşeydi günlük tutmak. Evde kendime ayırabileceğim o kadar az zamanım var ki, ancak hastanedeki odamda , nadir olarak elde edbildiğim boş zamanlarda, bu sanal günlüğe içimi dökebileceğim. Çok yoruldum. Ne zaman hayatın anlamını sorgulamaya fırsat bulabileceğim ? Hastane, gece icapları, doğumlar derken eve kalan az zamanımın neredeyse tamamını çocuklarıma ayırıyorum ki, bu onların en doğal hakkı. Her şey bitip onları yatırdığımda da yorgunluktan sızıp kalıyorum. Allahtan eşim de aynı durumda da, beni anlıyor. Yoksa evlilik te zora girerdi.
Eskiden, ılık yaz gecelerinde evin terasına çıkar, sırtüstü uzanıp yıldızlar seyrederdim. Dakikalarca.. Bazen güneşin doğuşunu seyrederdim, sabah rüzgerına ürpererek, bazen de soğuk kış günlerinde pencere gerisinde elimde bir fincan çay yağmuru...
Özlüyorum. Ruhen ve bedenen açık olmayı, düşüncelere dalmayı, yüce yaratıcı ile konuşmayı..
Gailba gerçekten çok yoruldum.

2 yorum:

Ayşe dedi ki...

Merhabalar Esra Hanim, blog actiginiza ve sIk olamasa bile yazmaya karar vermenize cok sevindim. Ayrica bizi takip edenlerin listesine girdiginiz ve bu sayede size ulasabildigim icin de mutluyum...

Sizi tanimak ve takip etmek isterim, benim de oglum 8 yasinda, yani cocuklarimizin yaslari da birbirine yakin, ortak noktalarda bulusabilir ya da sIkinti, yorgunluk ve mutluluklarimizi paylasabiliriz...

Gorusmek temennisiyle, Sevgilerimle...

esra gür dedi ki...

Sevgili Ayşe Hanım,
Çok teşekkür ederim. Bundan sonra inşallah fırsat buldukça buradayım.